Mocne wino truskawkowe

Kiedy pogoda za bardzo nie dopisuje, można wyruszyć w filmową podróż śladami górzystej części Europy Środkowo-Wschodniej. Z prawdziwą przyjemnością słodkiego upojenia, które pozwala pełnym czułości wzrokiem patrzeć na otaczającą nas rzeczywistość można polecić film Dariusza Jabłońskiego – „Wino truskawkowe”.

Magiczna, pełna nostalgii, natchniona a jednocześnie miejscami tak bardzo realna opowieść o życiu. Toczącym się gdzieś leniwie na granicy światów, na styku kultur, okraszonym poczuciem humoru, nutką sentymentu, niby zwyczajne, ale przecież gdzieś pod tą pozorną pokrywą beznadziei mieniące się od emocji i niepozbawione poezji. I niezauważalnie dajemy się uwieść reżyserowi odnajdując ją w spontanicznym tańcu pięknej Słowaczki Lubicy wodzącej na pokuszenie miejscowych mężczyzn, w smutnym, pełnym melancholii uśmiechu warszawskiego policjanta, którego życiowa historia wygnała do miejsca, skąd nawet wrony zawracają, w zmieniających się porach roku, z których każda wydaje się jeszcze bardziej cudowna niż poprzednia. W rwącym nurcie spadającej kaskadami rzeki, w oparach mgły spowijającej malowniczą miejscowość u stóp gór, w gałęziach pokrytych baśniowym białym puchem, w radosnym rżeniu galopujących koni, w obsypanych białym kwieciem dolinach…Miejscowa społeczność rządzi się swoimi twardymi prawami, które należy przyjąć by być uznanym za swojego, ale właśnie to przywraca proporcje, chęć do życia i pozwala poskładać na nowo świat głównego bohatera.

Film ten to gratka dla tych, którzy potrafią docenić słodko-gorzki urok życia na prowincji, postpegeerowską upiększoną rzeczywistość, poczuć smak truskawkowego wina o poranku, a w bogatym spectrum charakterów odnaleźć swoje własne duchowe korzenie. Bieda, pijaństwo, poranieni przez życie ludzie, z których każdy nosi ledwie zaleczone blizny, leniwie przeciekający przez palce czas, jeden sklep i gospoda, miejscowy proboszcz i milicjant, który od lat nie przekroczył progu kościoła i wciąż na choince wiesza czerwoną gwiazdę, jakby wiatr przemian wiejący z górskich szczytów nie był w stanie niczego zmienić, miejscowy dorobkiewicz Edziu dla którego liczą się tylko „przychód, rozchód, kalkulacja” Mocne charaktery, ludzkie dramaty i radości, miłość, zazdrość, poczucie straty, rozpacz. I jakieś przekonanie, że każdy ma to, co mu pisane, wbijająca się w podświadomość bliżej nieokreślona nieuchronność losu. „Bo trzeba żyć” mówi miejscowy, nawet wtedy, gdy kończy się coś pięknego, co tak na dobrą sprawę jeszcze nie zdążyło się zacząć, ale zdołało przepełnić nas nadzieją.

Przepiękne zdjęcia zachwycającego każdą porą roku Beskidu Niskiego, niezrównana muzyka Michała Lorenca i magiczna fabuła przeniesionych na ekran „Opowieści galicyjskich” Andrzeja Stasiuka tworzą niepowtarzalny, wręcz mistyczny klimat. By się tym filmem zachwycić, trzeba poddać się nastrojowi, delektować chwilą i nabrać dystansu do tych wszystkich pozornie ważnych spraw. I choć czasem nie wiemy, kiedy zasypiamy, a kiedy się budzimy, nierówno balansując na krawędzi jawy i snu to subtelnemu urokowi tej opowieści nie sposób się oprzeć.
___________