"Młodość stulatka" Coppoli

Nie mogę uwierzyć, że ten film został tak nisko na Filmasterze oceniony, ale fakt nie czytałam książki, więc moja opinia jest podyktowana tylko tym, co widziałam na ekranie. Większość pisała, że się wynudziła, ja i moi znajomi wprost przeciwnie.

Ten film jest jak jazda karuzelą bez trzymanki, nie znamy miejsca, w którym zwolni, a w którym przyspieszy porywając nas w wir wydarzeń, pozornie bez ładu, a jednak momentami dających się powiązać w jakąś logiczną całość. Z drugiej strony motywem przypomina mi baśnie, którymi zaczytywałam się w dzieciństwie, gdzie czarodzieje otwierali wrota nieśmiertelności przy pomocy jednej małej fiolki, zwanej eliksirem młodości. Zapewniam, że ten eliksir jest przedmiotem pożądania wielu i współcześnie :)

A teraz nieco poważniej.
Coppola oprócz tego, że bez żadnego logicznego pozornie schematu ukazuje nam losy głównego bohatera, to w dodatku w jednym filmie miesza fragmenty innych, już scena w szpitalu po rażeniu piorunem wydała mi się żywcem wyjęta z filmu, który w swoim czasie mnie zachwycił „Motyl i skafander", a wątek szpiegowski z kobietą w tle dziwnie przypomniał oglądaną przeze mnie niegdyś „Czarną księgę”, przy czym cały czas gdzieś w tle klimatem przypominał „Adwokata diabla” Nie wiem, czy to celowa zbieżność, czy zwykły zbieg okoliczności. Podejrzewam jednak to pierwsze. Kolega zaś widział nawiązania do „Źródła” Arnofsky’ego.

Film ten wymyka się wszelkim schematom, nie opiera się na konwencjonalnej fabule, jest trudny do odczytania, z elementami futurologii, bogaty w symbole i dlatego przez przeciętnego widza może zostać nie zrozumiany. Jest tez troszkę ironicznym pochyleniem głowy nad kondycją współczesnego świata rządzonego przez szukające śladów sensacji media. Nie zgodzę się z tezą, że jest to film słaby. Mi się podobał, może dlatego, że lubię pytania o sens życia i cenę, jaka przychodzi zapłacić za rzeczy nieosiągalne. Każdy z nas ma w istocie ciemną stronę swojej osobowości, swojego sobowtóra, który każe poddać się pragnieniom wbrew temu, co nakazuje sumienie i taka wewnętrzna walka toczy się przez całe nasze życie, choć nie zawsze zdajemy sobie z niej sprawę, miłość, władza, pieniądze, przekraczanie granic ludzkiego umysłu w celu poznania tego, czego poznać nie można. Ta jasna strona w filmie jednak zwycięża w dwóch momentach, kiedy zwycięża miłość i znów nie ta, zachłanna, egoistyczna, która potrafi tylko brać, ale ta która każe wyrzec się własnych pragnień dla życia i szczęścia ukochanej osoby i kiedy, w imię przetrwania gatunku ludzkiego nasz "stulatek" rezygnuje z eksperymentów służących powstaniu lepszego, innego człowieka. Fascynujące jest symboliczne zderzenie dwóch światów, które połączy miłość: świata przeszłości ze światem przyszłości .

Dla mnie film jest przede wszystkim pytaniem o sens życia, o coś co nadaje mu wymiar, bo dla każdego z nas będzie to coś innego. Myślę, że pewnych tajemnic nie warto dotykać, nie jesteśmy ich w stanie zrozumieć, a jednak od początków istnienia tego widzialnego świata kusi nas by dotknąć tajemnicy będącej poza naszymi zmysłami, nie pojętej rozumem człowieka. Chcemy dowiedzieć się po co i dlaczego jesteśmy na tym świecie i jaką rolę w nim odgrywamy. I dlatego szukamy odpowiedzi w religiach, używkach, smakowaniu nieznanego, by zabić tę niepewność jutra, bo przecież przychodzimy na ten świat ze świadomością śmierci. Tę niepewność potęguje upływający czas, dlatego w idealnym świecie człowiek nigdy by się nie zestarzał.

Nie został ten film stworzony po to, byśmy się zachwycali jego pięknem, ale byśmy stawiali sobie pytania, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi.